het kruispunt - christenen in gesprek met moslims

1 september 2011

Sacrifice

[Nederlandse versie]

Genesis hoofdstuk 22, vers 1 tot 14.

1 Some time later God tested Abraham. He said to him, “Abraham!”

“Here I am,” he replied.

2 Then God said, “Take your son, your only son, whom you love—Isaac—and go to the region of Moriah. Sacrifice him there as a burnt offering on a mountain I will show you.”

3 Early the next morning Abraham got up and loaded his donkey. He took with him two of his servants and his son Isaac. When he had cut enough wood for the burnt offering, he set out for the place God had told him about. 4 On the third day Abraham looked up and saw the place in the distance. 5 He said to his servants, “Stay here with the donkey while I and the boy go over there. We will worship and then we will come back to you.”

6 Abraham took the wood for the burnt offering and placed it on his son Isaac, and he himself carried the fire and the knife. As the two of them went on together, 7 Isaac spoke up and said to his father Abraham, “Father?”

“Yes, my son?” Abraham replied.

“The fire and wood are here,” Isaac said, “but where is the lamb for the burnt offering?”

8 Abraham answered, “God himself will provide the lamb for the burnt offering, my son.” And the two of them went on together. 9 When they reached the place God had told him about, Abraham built an altar there and arranged the wood on it. He bound his son Isaac and laid him on the altar, on top of the wood. 10 Then he reached out his hand and took the knife to slay his son. 11 But the angel of the LORD called out to him from heaven, “Abraham! Abraham!” “Here I am,” he replied. 12 “Do not lay a hand on the boy,” he said. “Do not do anything to him. Now I know that you fear God, because you have not withheld from me your son, your only son.” 13 Abraham looked up and there in a thicket he saw a ram caught by its horns. He went over and took the ram and sacrificed it as a burnt offering instead of his son. 14 So Abraham called that place The LORD Will Provide. And to this day it is said, “On the mountain of the LORD it will be provided.”

During the Festival of Sacrifice, Muslims remember that Abraham was prepared to sacrifice his son. (They assume that this was Ishmael, even though Sura 37: Al Saffat, does not state that). The Festival of Sacrifice or Slaughter is also called the ‘Great Festival’. It takes place ten weeks after the Sugar Festival, the ‘Minor Festival’.

After the hajj to Mecca, Muslims across the globe all slaughter a sheep or a lamb. Family, neighbours and friends can share in the meal.

Central to this is the submission, the surrender, of ‘Muslim’ Abraham. He was exemplary in that. He was rewarded too: Gabriel told him he was allowed to have his child replaced by a lamb.

What is the message of Genesis 22? Once Jesus said: “These are the very Scriptures that testify about me” (John 5:39) ,but where is he in the story? One can draw parallels between Abraham and God: like Isaac’s father gave his son to God, God gave us his Son. More at hand however is it to see the animal in the bushes as a shade of the Redeemer. We can live eternally thanks to the substitute dying of the “Lamb of God, who takes away the sin of the world!” (John 1:29).

Good Friday really is the ‘Great Festival’. Christians celebrate the holy supper. What exactly? Not the self-sacrifice of Abraham, but of Christ. Abraham believed that God could resurrect Isaac from the dead (Hebrews 11:19). Christians accept that they are saved by the death AND the resurrection of the Lord. Undeserved, amazing grace.

“Listen, Muslim, why do you call the Festival of Sacrifice the ‘Great Festival”?
To sing: Jesus paid it all (O praise the one)

I hear the Saviour say,
“Thy strength indeed is small;
Child of weakness, watch and pray,
Find in Me thine all in all.”

Refrain:
Jesus paid it all,
All to Him I owe;
Sin had left a crimson stain,
He washed it white as snow.

For nothing good have I
Whereby Thy grace to claim;
I’ll wash my garments white
In the blood of Calv’ry’s Lamb.

And now complete in Him,
My robe, His righteousness,
Close sheltered ’neath His side,
I am divinely blest.

Lord, now indeed I find
Thy pow’r, and Thine alone,
Can change the leper’s spots
And melt the heart of stone.

When from my dying bed
My ransomed soul shall rise,
“Jesus died my soul to save,”
Shall rend the vaulted skies.

And when before the throne
I stand in Him complete,
I’ll lay my trophies down,
All down at Jesus’ feet.

Offer

[English version]

Genesis hoofdstuk 22, vers 1 tot 14.

1 Enige tijd later stelde God Abraham op de proef. ‘Abraham!’ zei hij. ‘Ik luister,’ antwoordde Abraham. 2 ‘Roep je zoon, je enige, van wie je zoveel houdt, Isaak, en ga met hem naar het gebied waarin de Moria ligt. Daar moet je hem offeren op een berg die ik je wijzen zal.’

3 De volgende morgen stond Abraham vroeg op. Hij zadelde zijn ezel, nam twee van zijn knechten en zijn zoon Isaak met zich mee, hakte hout voor het offer en ging op weg naar de plaats waarover God had gesproken. 4 Op de derde dag zag Abraham die plaats in de verte liggen. 5 Toen zei hij tegen de knechten: ‘Blijven jullie hier met de ezel. Ikzelf ga met de jongen verder om daarginds neer te knielen. Daarna komen we naar jullie terug.’ 6 Hij pakte het hout voor het offer, legde het op de schouders van zijn zoon Isaak en nam zelf het vuur en het mes. Zo gingen zij samen verder.

7 ‘Vader,’ zei Isaak. ‘Wat wil je me zeggen, mijn jongen?’ antwoordde Abraham. ‘We hebben vuur en hout,’ zei Isaak, ‘maar waar is het lam voor het offer?’ 8 Abraham antwoordde: ‘God zal zich zelf van een offerlam voorzien, mijn jongen.’ En samen gingen zij verder. 9 Toen ze waren aangekomen bij de plaats waarover God had gesproken, bouwde Abraham daar een altaar, schikte het hout erop, bond zijn zoon Isaak vast en legde hem op het altaar, op het hout. 10 Toen pakte hij het mes om zijn zoon te slachten. 11 Maar een engel van de HEER riep vanuit de hemel: ‘Abraham, Abraham!’ ‘Ik luister,’ antwoordde hij. 12 ‘Raak de jongen niet aan, doe hem niets! Want nu weet ik dat je ontzag voor God hebt: je hebt mij je zoon, je enige, niet willen onthouden.’ 13 Toen Abraham opkeek, zag hij een ram die met zijn horens verstrikt was geraakt in de struiken. Hij pakte het dier en offerde dat in de plaats van zijn zoon. 14 Abraham noemde die plaats ‘De HEER zal erin voorzien’. Vandaar dat men tot op de dag van vandaag zegt: ‘Op de berg van de HEER zal erin voorzien worden.’

Tijdens het Offerfeest herdenken moslims dat Abraham bereid was zijn zoon te offeren. (Ze veronderstellen dat het Ismaël was, al zegt Soera 37: El Saaffaat, dat niet.) Het Offer- of Slachtfeest is het Grote Feest. Het valt tien weken na het Suikerfeest dat het Kleine Feest heet.

Na afloop van de hadj naar Mekka slachten moslims overal ter wereld een schaap of lam. Van het vlees mogen familieleden, buren en vrienden mee-eten.

Centraal staat de overgave van ‘moslim’ Abraham. Daarin was hij voorbeeldig. Daarvoor werd hij beloond: Gabriël zei dat hij een ram de plaats van het kind mocht laten innemen.

Wat is de boodschap van Genesis 22? Een uitspraak van Jezus luidt: ‘De Schriften getuigen over mij’ (Joh. 5:39), maar waar is Hij dan in het verhaal? Je kunt een parallel trekken tussen Abraham en God: zoals Isaaks vader zijn zoon aan God gaf, schonk God zijn Zoon aan ons. Maar het ligt meer voor de hand om het dier tussen de struiken als schaduw van de Verlosser te zien. Wij mogen eeuwig leven dankzij het plaatsvervangend sterven van ‘het lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt’ (Joh. 1:29).

Goede Vrijdag is écht Groot Feest. Christenen vieren dan het avondmaal. Wat precies? Niet de zelfovergave van Abraham maar die van Christus. Abraham geloofde dat God Isaak uit de dood kon opwekken (Heb. 11:19). Christenen accepteren dat ze gered zijn door de dood én opstanding van onze Heer. Onverdiende genade!

‘Zeg, moslim, waarom noem je het Offerfeest ‘het Grote Feest’?’
Gezang 109:1

Halleluja, lof zij het Lam,
Die onze zonden op Zich nam,
Wiens bloed ons heeft geheiligd,
Die dood geweest is, en Hij leeft,
Die ’t volk, dat Hij ontzondigd heeft,
In eeuwigheid beveiligt.

30 augustus 2011

Wisdom

[Nederlandse versie]

The gospel according to Matthew, chapter 11, verses 16-19

16 “To what can I compare this generation? They are like children sitting in the marketplaces and calling out to others:
17 “‘We played the pipe for you,
and you did not dance;
we sang a dirge,
and you did not mourn.’
18 For John came neither eating nor drinking, and they say, ‘He has a demon.’ 19 The Son of Man came eating and drinking, and they say, ‘Here is a glutton and a drunkard, a friend of tax collectors and sinners.’ But wisdom is proved right by her deeds.”

One of Christ’s beautiful names is ‘wisdom’ (1 Cor. 1:24). Through him we are ‘righteous’ and ‘holy’ (1 Cor. 1:30).

There is wisdom to be found in Allah’s prescription of fasting, teaches the Islam. It is healthy: your body is being cleansed from toxins; you may even lose weight. To break fasting when the dark sets in bonds people. You will train discipline and endurance. You learn to sympathise with the hungry fellow man.

With the new moon, the sugar festival, the festival of the breaking of the fasting, sets in. This ‘small fest’ is celebrated abundantly with good food, perfumes, new clothes and presents. They did it: long summer days, dusk till dawn, nothing consumed.

John fasted, Jesus feasted. John rebuked sinners, Jesus ate with them. Both were not of anyone’s liking. John was declared mental, Jesus was called a ‘greedy-guts’, and a ‘boozer’. Childish. Like children who do neither want to play wedding nor funeral. There’s godly wisdom in the sobriety of Jesus’ harbinger and the exuberance of John’s master.

The baptism in Christ shows our filthiness and our cleanliness. Very wise! Evidence? People with splendid clothing on the “wedding of the Lamb” (Rev. 19:7-8). Fasting is sensible when you perceive Jesus who persisted and took on His cross (Heb. 12:2). He said: “I am thirsty” (Joh. 19:28). You may drink from “the water of life” (Rev. 22:17).

‘Create in me a pure heart, O God,’ psalm 51:12 says.

Why do christians fast?
To sing/read: Psalm 51:13-17

Then I’ll teach your ways to sinners;
Rebels will turn back to you.
Free me from blood-guilt my Saviour,
God most merciful and true.
Then I’ll praise your righteousness;
Teach my lips your name to bless.
Sacrifice does not delight you,
Else my tribute I would bring;
Nor do you take any pleasure
In a whole burnt offering.
Contrite heart as sacrifice
You, O God, will not despise

(part sung starts in 1.40 min.)

Wijsheid

[English version]

Het evangelie naar Matteus hoofdstuk 11, vers 16 tot 19.

16 Waarmee zal ik de mensen van deze generatie vergelijken? Ze lijken op kinderen die op het marktplein zitten en elkaar toeroepen:
17 “Toen we voor jullie op de fluit speelden, wilden jullie niet dansen, toen we een klaaglied zongen, wilden jullie niet rouwen.”
18 Want toen Johannes kwam, en niet at en dronk, zei men: “Hij is door een demon bezeten.” 19 Nu is de Mensenzoon gekomen, hij eet en drinkt wel, en nu zegt men: “Kijk toch eens, wat een veelvraat, wat een dronkaard, die vriend van tollenaars en zondaars.” En toch is de Wijsheid door heel haar optreden in het gelijk gesteld.’

Een van Christus’ schone namen luidt ‘wijsheid’ (1 Kor. 1:24). Door Hem zijn we ‘rechtvaardig’ en ‘heilig’ (1 Kor. 1:30).

Er zit wijsheid in het door Allah voorgeschreven vasten, leert de islam. ’t Is gezond: je lichaam wordt gezuiverd van afvalstoffen; wie weet val je af. Samen het vasten verbreken bij het dalen van het duister werkt samenbindend. Je traint discipline en uithoudingsvermogen. Je leert meeleven met hongerige medemensen.

Met nieuwe maan breekt het Suikerfeest aan. Dit ‘kleine feest’ wordt uitbundig gevierd met lekker eten, geurtjes, nieuwe kleren en cadeautjes. ’t Is gelukt: lange zomerdagen van dageraad tot donker niets nuttigen.

Johannes vastte, Jezus feestte. Johannes wees zondaren terecht, Jezus at met hen. Beiden vielen niet in de smaak. Johannes verklaarden ze voor gek, Jezus maakten ze uit voor ‘vreetzak’ en ‘drinkebroer’. Kinderachtig. Net kinderen die geen bruiloftje en geen begrafenisje willen spelen. Juist in de combinatie van de soberheid van Jezus’ voorloper en de uitbundigheid van Johannes’ meester zat goddelijke wijsheid.

De doop in Christus toont onze vuilheid én zuiverheid. Heel wijs! Bewijs? Mensen met feestkleren op ‘de bruiloft van het lam’ (Op. 19:7-8). Vasten is verstandig als het je blik richt op Jezus die standhield en het kruis op zich nam (Heb. 12:2). Hij zei: ‘Ik heb dorst’ (Joh. 19:28). Jij mag drinken van ‘het water dat leven geeft’ (Op. 22:17).

‘Schep, o God, een zuiver hart in mij,’ staat in Psalm 51:12.

Waarom vast een christen?
Zingen: Psalm 51:3

Red mij van bloedschuld, God die mij bevrijdt,
leg op mijn tong de lof van uw genade.
Open mijn lippen, Heer, ik prijs uw daden
voor heel uw volk met liedren wijd en zijd.
Niet aan het altaar wordt mijn schuld geboet,
geen offerdier, hoe gaaf ook, kan die dragen,
het offer van een diep gewond gemoed
en een gebroken hart zal U behagen.

29 augustus 2011

Israël

[English version]

De brief aan de Galaten, hoofdstuk 6, vers 11 tot 18.

11 U ziet het aan de grote letters: ik schrijf u nu eigenhandig. 12 Degenen die er zo op aandringen dat u zich laat besnijden, willen alleen een goede indruk maken en voorkomen dat ze worden vervolgd omwille van het kruis van Christus. 13 Ze zijn voor de besnijdenis maar leven zelf niet volgens de wet; ze willen dat u zich laat besnijden om zich daarop te kunnen laten voorstaan. 14 Maar ik – ik wil me op niets anders laten voorstaan dan het kruis van Jezus Christus, onze Heer, waardoor de wereld voor mij is gekruisigd en ik voor de wereld. 15 Het is volkomen onbelangrijk of men wel of niet besneden is, belangrijk is dat men een nieuwe schepping is. 16 Laat er vrede en barmhartigheid zijn voor allen die bij deze maatstaf blijven, en voor het Israël van God. 17 En laat voortaan niemand mij meer tegenwerken, want ik draag de littekens van Jezus in mijn lichaam. 18 Broeders en zusters, de genade van onze Heer Jezus Christus zij met u. Amen.

De naam Israël valt slechts eenmaal in de Galatenbrief en valt dus op. Eerder ging het over Joden (2:13-15). Waaraan denkt Christus’ dienaar bij ‘het Israël van God’? Niet aan de ene kerk voor Joden en Grieken (3:28). In het begin én aan het eind wenst hij salaam (sjaloom) toe aan alle lezers, maar… speciaal aan het biologisch nageslacht van Jakob.

Jodenchristenen – zoals Paulus zelf! (Fil. 3:5) – hebben een aparte status. Israël is niet vervangen door de kerk. (Nog minder joden- en christendom door islam!) Gods volk is ook niet opgegaan maar getransformeerd in een wereldwijde geloofsgemeenschap.

Profetieën over Israëls kinderen, talrijk als ‘strandkorrels’ (Gen. 22:17; Hos. 2:1), werden werkelijkheid doordat mensen uit alle windstreken zich voegden bij ‘Gods Israël’. Alleen, Israëls hoofdstad is niet meer het húidige, maar het hémelse Jeruzalem (4:25). De besnijdenis bepaalt niet meer Israëls identiteit, Paulus is gestigmatiseerd door zijn doop (3:27). En zoals hij met hoofdletters zijn brief ondertekent, is hijzelf getekend door littekens als gevolg van vervolging om Jezus’ wil.

De Galaten moesten zich niet laten intimideren door Joodse broeders die – uit angst voor ‘valse’ Israëlieten – hen wilden dwingen tot de besnijdenis. Christenen moeten nooit – bang om moslims voor het hoofd te stoten – het evangelie van haar ‘aanstoot’ (1 Kor. 1:23) ontdoen. Ware vrede (Kol. 1:20) en eigenwaarde ontleen je aan het kruis van Jezus Christus.

Zou ‘water bij de wijn doen’ het gesprek tussen moslims en christenen niet juist hinderen?
Psalm 128:3

Gods zegen moog’ u hoeden uit Sion, stad van Hem,
opdat u ziet het goede van zijn Jeruzalem.
U ziet ook op uw bede uw nageslacht met vreugd.
God geve toch de vrede, die Israël verheugt.

Israel

[Nederlandse versie]

Paul’s letter to the Galatians, chapter 6, verses 11-18

11 See what large letters I use as I write to you with my own hand! 12 Those who want to impress people by means of the flesh are trying to compel you to be circumcised. The only reason they do this is to avoid being persecuted for the cross of Christ. 13 Not even those who are circumcised keep the law, yet they want you to be circumcised that they may boast about your circumcision in the flesh. 14 May I never boast except in the cross of our Lord Jesus Christ, through which the world has been crucified to me, and I to the world. 15 Neither circumcision nor uncircumcision means anything; what counts is the new creation. 16 Peace and mercy to all who follow this rule—to the Israel of God. 17 From now on, let no one cause me trouble, for I bear on my body the marks of Jesus.18 The grace of our Lord Jesus Christ be with your spirit, brothers and sisters. Amen.

The name ‘Israel’ only occurs once in the letter to the Galatians and therefore catches the eye. Earlier on, it was about Jews (2:13-15). What is Christ’s servant thinking of by “the Israel of God”? Not of that one church for Jews and Greeks (3:28). At the start and at the end he wishes all his readers salam (shalom), but… in particular to the biological offspring of Jacob. Judaic Christians – such as Paul himself! (Fil. 3:5) – have a special status: Israel has not been replaced by the church. (even less Judaism and Christianity because of the Islam!) God’s people has not dissolved, it has transformed into a worldwide community of believers.

Prophecies about the children of Israel, numerous as “sand on the seashore” (Gen. 22:17; Hos. 2:1) became reality because people of all wind directions joined up with “God’s Israel”. Except, Israel’s capital is not anymore the current, but the heavenly Jerusalem (4:25). The circumcision does no longer determine Israel’s identity, Paul is stigmatised by his baptism (3:27). And, like he signs his letter in upper case, he himself is marked with scars as a result of persecution by the will of Jesus.

The Galatians should not have felt intimidated by Jewish brethren who – out of fear of ‘false’ Israelites – wanted to force them into circumcision. Christians should never – out of fear to affront Muslims – discard the “stumbling block” (1 Cor. 1:23) of the gospel. True peace (Col. 1:20) and self esteem, is derived from the cross of Jesus Christ.

Would making compromises not impede on the dialogue between Muslims and Christians?
Psalm to sing/read 128:3

May you behold Jerus’lem’s good;
From Zion may God’s blessing flow.
Your children’s children may you see.
May God on Is’rel peace bestow!

28 augustus 2011

Een veilig nest

[English version]

De brief aan de Galaten, hoofdstuk 6, vers 6 tot 10.

6 Wie onderwezen wordt, moet al het goede dat hij bezit met zijn leermeester delen. 7 Vergis u niet, God laat niet met zich spotten: wat een mens zaait, zal hij ook oogsten. 8 Wie op de akker van zijn zondige natuur zaait oogst de dood, maar wie op de akker van de Geest zaait oogst het eeuwige leven. 9 Laten we daarom het goede doen, zonder op te geven, want als we niet verzwakken zullen we oogsten wanneer de tijd daarvoor gekomen is. 10 Laten we dus, in de tijd die ons nog rest, voor iedereen het goede doen, vooral voor onze geloofsgenoten.

Vandaag zijn christenen in de kerk onder elkaar. Nou ja, ónder elkaar… Ze verschijnen mét elkaar voor God. Maar ze ontmoeten eerder geestelijke familieleden dan buitenstaanders. In het bijzonder voor hén dien je dus goed te zijn. Maar… hebben ongelovigen die aandacht niet méér nodig?

De geestelijke en materiële zorg binnen de kerk hoeft niet perfect te zijn, voordat christenen met het evangelie naar buiten kunnen treden. Zulke activiteiten doen overigens ook het interne gemeenteleven goed. Maar wanneer je mensen bij je thuis wilt uitnodigen, moet het er wel goed toeven zijn. Als kerkmensen ‘elkaar aanvliegen’ (Gal. 5:15), zijn gasten gauw uitgevlogen. Joden- en heidenchristenen moesten elkaar leren accepteren. De oogst van tweespalt is een onaantrekkelijke gemeente.

Onderlinge afstotingsverschijnselen stoten ook anderen af. Vooral voormalige moslims hebben behoefte aan een warm en veilig nest. Dikwijls wordt ’s zondags gecollecteerd voor kerk en diaconie. Het is voluit bijbels om je dank te uiten voor de bediening van de ‘geestelijke genademiddelen’ door te voorzien in het levensonderhoud van de evangeliedienaars (zie 1 Tim. 5:17-18). Eveneens door offervaardigheid die moet voorkomen dat leden van Christus’ gemeente armoede lijden. Het zal een ander goed doen te merken dat men er goed voor elkaar is.

‘Laten we elkaar ertoe aansporen lief te hebben en goed te doen, en in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten elkaar juist bemoedigen’ (Heb. 10:24-25).
Gezang 63:3

Heer, laat uw liefde
door alle ranken stromen.
Dan groeien wij in weer en wind,
terwijl de wijnstok ons verbindt.
Dan zal naar alle zijden
de liefde zich verspreiden:
met heel veel mensen, groot en klein,
viert God het feest van nieuwe wijn.

A safe haven

[Nederlandse versie]

Paul’s letter to the Galatians, chapter 6, verses 6-10

6 Nevertheless, the one who receives instruction in the word should share all good things with their instructor. 7 Do not be deceived: God cannot be mocked. A man reaps what he sows. 8 Whoever sows to please their flesh, from the flesh will reap destruction; whoever sows to please the Spirit, from the Spirit will reap eternal life. 9 Let us not become weary in doing good, for at the proper time we will reap a harvest if we do not give up. 10 Therefore, as we have opportunity, let us do good to all people, especially to those who belong to the family of believers.

Today Christians are amongst one another in church. Amongst, as in: surrounded by, mingled in with. To appear for God in one another’s company. No outsiders, they are meeting one another as spiritual family members. But… should they not give more attention to the non-believers, who are more in need?

The spiritual and material care within a church does not need to be perfect in order for Christians to reach out with the gospel. Such activities are actually good for the internal life of the community, too. But when you want to invite others over at home, it needs to be a place where one can enjoy hanging out. If members of a church “bite and devour” one another (Gal. 5:15), guests will soon fly. Judaic and pagan Christians had to learn to accept one another. The harvest of discord is an unattractive congregation.

Mutual phenomena of rejection will push off others as well. Especially former Muslims are craving a warm and safe haven. Often on a Sunday, collections are held for church and pastoral care. It is fully biblical to utter gratefulness by the service of “spiritual sacraments”, by taking care of the livelihood of servants of the gospel (cf. 1 Tim. 5:17-18). Also by the ability to sacrifice, to avoid that members of Christ’s community suffer from poverty. It will make others glad to see that people are good to one another.

‘And let us consider how we may spur one another on toward love and good deeds, not giving up meeting together, as some are in the habit of doing, but encouraging one another—and all the more as you see the Day approaching.’ (Heb. 10:24-25)
To sing: Come Down, O Love Divine, verse 2, 4

O let it freely burn, til earthly passions turn
To dust and ashes in its heat consuming;
And let Thy glorious light shine ever on my sight,
And clothe me round, the while my path illuming.

And so the yearning strong, with which the soul will long,
Shall far outpass the power of human telling;
For none can guess its grace, till he become the place
Wherein the Holy Spirit makes His dwelling.

27 augustus 2011

Breng ons niet in beproeving

[English version]

De brief aan de Galaten, hoofdstuk 6, vers 1 tot 5.

1 Broeders en zusters, wanneer u merkt dat een van u een misstap heeft begaan moet u, die door de Geest geleid wordt, hem zachtmoedig weer op het rechte pad brengen. Pas op dat u ook zelf niet tot misstappen wordt verleid. 2 Draag elkaars lasten, zo leeft u de wet van Christus na. 3 Wie denkt dat hij iets is terwijl hij niets is, bedriegt zichzelf. 4 Laat iedereen zijn eigen daden toetsen, dan heeft hij misschien iets om trots op te zijn, zonder zich er bij anderen op te laten voorstaan. 5 Want ieder mens moet zijn eigen last dragen.

Spreekt Paulus zichzelf tegen? Wat is het nu? Moet jij tillen aan andermans problemen of is het ieder z’n eigen pakkie-an?

Moslims beklemtonen dat het onbestaanbaar is dat de één opdraait voor de zonden van de ander. Dat Christus in jouw plaats stierf aan het kruis, kan niet waar zijn. Ze wijzen op Ezechiël 18:20: ‘Wie rechtvaardig is wordt als een rechtvaardige behandeld, en een slecht mens wordt voor zijn slechte daden gestraft.’

Inderdaad, iedereen moet ‘zijn eigen last dragen’. Psalm 49:8 zegt: ‘Geen mens kan een ander vrijkopen.’ God zij dank is er één uitzondering: Christus. Door de overtreding van Adam moesten alle mensen sterven, dankzij Jezus Christus is er vrijspraak (Rom. 5:12-21).

Je kunt de verantwoordelijkheid voor je zonden niet afschuiven op anderen. Intussen moet een christen andersom wel iets met de zonden zijn of haar broeders en zusters. Níet zichzelf met hen vergelijken: van de zonden van de ander word jij niets beter. Wél de naaste van dienst zijn.

Zachtmoedigheid is een vrucht van de Geest (Gal. 5:23). Geestelijke mensen laten iemand die zich laat meesleuren door natuurlijke verlangens en in zonde valt, niet vallen maar helpen hem op de been. Ze dragen elkaars lasten. Op die manier brengen ze Gods wet, door Christus uitgelegd en voorgeleefd, in praktijk. Het past precies bij wat Jezus voorbad: ‘Breng óns niet in beproeving.’

Wat is volgens artikel 72 van de kerkorde het doel van
kerkelijke tucht?[1]
Psalm 141:5

Slaat men mij in trouw aan de HERE,
als olie op mijn hoofd zal ‘t zijn,
een liefdedaad, een zoete pijn
waarvan ik mij niet af zal keren.

[1] Artikel 72 van de kerkorde: [De kerkelijke tucht] heeft ten doel dat de zondaar met God en zijn naaste verzoend wordt…

Lead us not into temptation

[Nederlandse versie]

Paul’s letter to the Galatians, chapter 6, verses 1-5

1 Brothers and sisters, if someone is caught in a sin, you who live by the Spirit should restore that person gently. But watch yourselves, or you also may be tempted. 2 Carry each other’s burdens, and in this way you will fulfill the law of Christ. 3 If anyone thinks they are something when they are not, they deceive themselves. 4 Each one should test their own actions. Then they can take pride in themselves alone, without comparing themselves to someone else, 5 for each one should carry their own load.

Is Paul contradicting himself? Now what is it? Does one have to carry someone else’s problems or is it each one to them?

Muslims emphasise it is absolutely impossible that one turns up for the sins of another. Christ dying on a cross in your place, cannot be true. They point at Ezekiel 18:20: “The righteousness of the righteous will be credited to them, and the wickedness of the wicked will be charged against them.”

Indeed, everyone need to ‘carry their own load’. Psalm 49:7 says: “No man can redeem the life of another or give to God a ransom for him”. Thank God there is one exception: Christ. Thanks to Adam all had to die, thanks to Christ there is acquittal (Rom. 5:12-21).

You cannot push off your liability for your sins to others. At the same time however, a Christian does vice versa have something to do with the sins of its brothers and sister. Not to compare themselves with them: someone else’s sin does not make you any better. But to serve your neighbour.

Gentleness is a fruit of the spirit (Gal. 5:23). When someone is dragged along by natural desires and falls prey to committing sin, spiritual people do not let this person down, but help him out. They bear one another’s load. In that way, they put God’s law, explained and demonstrated by Christ, into practice. It exactly suits with how Jesus taught us to pray: “lead us not into temptation”

Why would churches practice ordinance?
Psalm to read: 141:5

A righteous friend’s rebuke
Will be a soothing balm;
Such blows, in kindness aimed at me,
Will never do me harm

  1. Pagina's:
  2. 1
  3. 2
  4. 3
  5. 4
  6. 5
  7. 6